weterynarz radzymin nosowka

Smaller Default Larger

Nosówka

Czynnikiem etiologicznym jest paramyxowirus, choroba jest zagrożeniem głównie dla młodych psów (2-12 mies. życia). Okres wylęgania choroby trwa 3-7 dni. Wirus w największej ilości występuje w wydzielinie z nosa i ślinie chorego zwierzęcia. Nieco mniejszą rolę przypisuje się obecności wirusa w kale oraz w moczu. Pierwszym objawem jest podwyższenie temp. ciała (39,5 - 41 C), która w kolejnych dniach choroby może się nieco obniżyć. Pojawia się : zapalenie migdałków i gardła, brak apetytu, apatia, kaszel, zapalenie spojówek i nosa ze śluzowatą wydzielina ropną. Nieżyt krtani i oskrzeli może się przerodzić w zapalenie oskrzeli, opłucnej albo nieżytowe zapalenie płuc. Można też zaobserwować także wymioty, luźne stolce a nawet biegunki. W kilka dni po wystąpieniu pierwszych niepokojących objawów po wewnętrznej stronie ud oraz na brzuchu zaobserwować można też tzw. osutkę nosówkową czyli krostki. U starszych zwierząt mogą twardnieć i pękać poduszki łap (stąd zwyczajowa nazwa nosówki - "choroba twardej łapy"). Nadmiernemu rogowaceniu ulega też lusterko nosowe. Wystąpić mogą też objawy nerwowe: pojedyncze skurcze mięśni , najczęściej jest to drżenie albo tik jednej łapy. Początkowo są one słabo widoczne, (pojawiają się po 3 do 6 tygodni od pierwszych objawów choroby), ale postępując doprowadzają w ciągu następnych dni do skurczów całych grup mięśni i do regularnych ataków padaczkowych połączonych z utratą świadomości. Obrazu choroby dopełniają takie objawy jak: brak koordynacji ruchowej, niedowłady i porażenia kończyn. Na skutek wzrostu ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego zwierzę może także odczuwać ciągły ból przez co płacze lub wyje. W takich przypadkach rokowanie jest niepewne i większość ich kończy się śmiercią zwierzęcia.

Nasilenie występowania choroby występuje w chłodnych i wilgotnych porach roku, czyli w Polsce od października do marca. Częściej na nosówkę chorują psy ras długonosych (owczarki, charty), a stosunkowo rzadziej psy krótkonose (pekińczyki, boksery).

Leczenie jak w każdej chorobie zakaźnej zależy od szybkiej interwencji właściciela . Natychmiastowe leczenie podwyższa szansę na uratowanie zwierzęcia. Rutynowa diagnostyka laboratoryjna polegająca na badaniu wydzieliny z worka spojówkowego, nosa, pochwy bądź napletka pozwala w początkowym okresie choroby, na uzyskanie szybkiej diagnozy. Podczas leczenia należy pamiętać o tym, że przy nosówce w zasadzie brak jest leczenia przyczynowego. W przypadkach wczesnego wykrycia choroby zwierzętom podaje się gammaglobulinę (koncentrat globulin odpornościowych surowicy psów uodpornionych wirusem nosówki). W późniejszym okresie choroby (kiedy doszło już do pojawienia się jej objawów) leczenie surowicą nie ma aż tak wielkiego znaczenia. . W późniejszym okresie pozostaje leczenie objawowe i podtrzymujące, które zapobiegnie się powikłaniom bakteryjnych wywołujących zapalenie górnych dróg oddechowych, spojówek, jamy nosowej, błony śluzowej